This is a web spot for the History of Corfu. Most of the articles and essays are in Greek, but you can also find some translations to English, under the label "articles and essays in English". Most of the articles refer to historic sources, such as notaric papers from the Historic Archive of Corfu. Many have been published in the newspaper "Corfu Today", while others have been presented in other occasions. The articles and essays are available for use, under the condition that the source and author will be mentioned as it is ethically correct. Visitors are wellcome to place their comments or questions; in anyway, this is the purpose of this blogspot!

Ένας διαδικτυακός τόπος για την Κερκυραϊκή Ιστορία

Η Κέρκυρα έχει την τύχη να διαθέτει τις περισσότερες ιστορικές πηγές από κάθε άλλο μέρος της Ελλάδας, καθώς και πολλούς ερευνητές που καθημερινά αποκαλύπτουν πολύτιμα στοιχεία του παρελθόντος.Σκοποί του συγκεκριμένου ιστολογίου είναι να συμβάλει στην γνώση για το ιστορικό παρελθόν της Κέρκυρας, να διαδόσει αυτή τη γνώση μέσω του Διαδικτύου στους απανταχού Κερκυραίους και όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία του νησιού και φιλοδοξεί να αποτελέσει βήμα για την ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου. Άλλωστε, ο ιστορικός χρόνος είναι συνεχής - η πραγματικότητα διαμορφώνεται βάσει όλων των συνιστωσών του.Ως βάση εκκίνησης του ιστολογίου επελέγη να αναρτηθούν τα άρθρα του γράφοντος που δημοσιεύτηκαν κατά τα τελευταία δύο χρόνια στη στήλη "Σελίδες Κερκυραϊκής Ιστορίας" στην εφημερίδα "Η Κέρκυρα Σήμερα". Τα άρθρα αυτά αφορούν δίαφορες όψεις και ζητήματα κυρίως της περιόδου της Βενετοκρατίας, όπως αυτά σκιαγραφούνται μέσα από συμβολαιογραφικές (νοταριακές) και εκκλησιαστικές πράξεις της εποχής, οι οποίες προέρχονται από τη συλλογή του ερευνητή της τοπικής ιστορίας Κωνσταντίνου Γραμμένου. Ακόμη, υπάρχουν μερικά άρθρα που βασίστηκαν σε χρονικά σημειώματα, και κάποια που αφορούν λαϊκά ποιήματα και τραγούδια που ανακάλυψε ο ερευνητής Σπ. Τζήλιος.Ελπίζω το συγκεκριμένο ιστολόγιο να προσφέρει απαντήσεις στους αναγνώστες του, οι οποίοι παρακαλούνται να συμμετάσχουν, διατυπώνοντας απορίες, απόψεις, αλλά και να δημοσιεύουν άρθρα με βάση τις δικές τους έρευνες.

Ανδρέας Γραμμένος
ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΓΙΑ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ.
ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ Η ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ, ΔΗΛΑΔΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟΥ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ.

4/8/08

Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΕΠΙ ΒΕΝΕΤΩΝ: Η ΚΑΣΣΙΩΠΗ


Τα φρούρια της πόλης της Κέρκυρας είναι πασίγνωστα και συγκεντρώνουν τα βλέμματα των ντόπιων και των επισκεπτών. Παρόλα αυτά, το νησί κοσμούν και άλλες ενδιαφέρουσες οχυρώσεις, οι οποίες, αν και παρήκμασαν από νωρίς και εγκαταλείφθηκαν στο έλεος του χρόνου, έχουν πολλά να μας πουν για την ιστορία αυτού του τόπου.
Ήδη από τον πρώιμο Μεσαίωνα (5ο – 6ο αι. μ.Χ.) εμφανίστηκε απαιτητική η ανάγκη οχύρωσης και άλλων σημείων του νησιού εκτός από την Κορυφώ, τη μεσαιωνική Κέρκυρα που βρισκόταν στη χερσόνησο του Παλαιού Φρουρίου. Σταδιακά οχυρώθηκαν τρία σημεία στις δυτικές και βόρειες ακτές της Κέρκυρας: το Γαρδίκι, το Αγγελόκαστρο και η Κασσιώπη.
Βεβαίως, δεν διαθέτουμε ακριβείς πληροφορίες για την αρχαιότητα των οχυρώσεων αυτών (εκτός της Κασσιώπης), αφού αν και τα σωζόμενα μέρη τους δείχνουν τον Μεσαίωνα, άλλα στοιχεία συνηγορούν για αρχαιότερη παρουσία οχυρωμάτων στα σημεία αυτά. Ακόμη, πάντως και να υπήρχαν οχυρώσεις από την Αρχαιότητα, πρέπει να είχαν πέσει σε παρακμή και να είχαν εγκαταληφθεί κατά την εποχή της Pax Romana. Η Μεγάλη Μετανάστευση των Λαών, όμως, και η καταστροφική επιδρομή των Γότθων του Τωτίλα το 531 μ.Χ. έπεισαν για την ανάγκη οχύρωσης κάποιων σημείων στο νησί. Η ίδια η Κορυφώ χτίστηκε ως συνέπεια των γεγονότων αυτών, έπειτα από την ισοπέδωση της αρχαίας πόλης από τους Γότθους.
Τα οχυρά του Γαρδικίου, του Αγγελοκάστρου και της Κασσιώπης είχαν σκοπό την εξασφάλιση ενός μέρους του πληθυσμού της υπαίθρου από επιδρομείς οι οποίοι, αποφεύγοντας το στενό της Κέρκυρας και όγκο της φρουράς στην πόλη της, ήταν πιθανόν να αποβιβαστούν στις νότιες, τις δυτικές ή τις βόρειες ακτές του νησιού. Η απειλή αυτή διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα και μέχρι τα Νεότερα χρόνια, οπότε συνεχίστηκε η ίδια πολιτική από τους Ανδεγαυούς και τους Βενετούς.
Οι Ανδεγαυοί χρησιμοποιούσαν για την επάνδρωση των οχυρών φεουδαλικά στρατεύματα από τη νότια Ιταλία και την ίδια την Κέρκυρα, ενώ οι Βενετοί συνέχισαν τη βυζαντινή πρακτική τοποθέτησης μισθοφόρων από τα Βαλκάνια. Έτσι, κατά τον 15ο και τον 16ο αιώνα οι φρουρές των οχυρών αποτελούνταν από μικτές ελληνο-αρβανίτικες μονάδες stradioti, παράλληλα με τους cernidi, τους ντόπιους πολιτοφύλακες.
Η κατάσταση αυτή, όπως ίσχυε για το οχυρό της Κασσιώπης, σκιαγραφείται από το παρακάτω νοταριακό έγγραφο του Ιστορικού Αρχείου της Κέρκυρας.

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΣΙΩΠΗ (16ος αι.)

αφξα΄(1561), ημέρα κδ΄(24η) μηνός Μαρτίου…
ημέρα κστ΄(26η) του άνωθεν μηνός, Μισέρ Τζάνης Μπαρμπάτης, Καπετάνιος, με την συντροφίαν του και Μισέρ Τζόρτζης Μπούζης και Σερ Θεόδωρος Μάνεσης ως εκείνοι όπου έχουν τα χωράφια του Κασοποίου από την Εκλαμπροτάτην Αυθεντίαν, και επειδή είχον τραβενήρη σκάνδαλα με τους Σηνιότες, την σήμερον εσυμφώνησαν με τους παρόντες Γέροντες των Συνηών, ήγουν ΚαλοΪωάννη Τζόλη, κυρ Κωσταντή Λυγνόν και κυρ Αντώνη Αθανάση διά μέρους του χωρίου τους, να είναι ηγαπημένοι και ηρηνεμένοι πάντοτε, και να έχουν εξουσίαν να κατευάζουν τα ζώα τους οι Συνιότες να τα ποτίζουν και πάλι να τα παίρνουν στον τόπο τους, και όνταν θέλουν ευγάνοι οι Αναπληότες τα άλογά τους να βόσκουν στους τόπους τους, να είνε εις εξουσίαν τους. Και αν κατευάζουν και οι Συνηότες τα ζώα τους να είνε με θέλημα και ερώτηση των Αναπληοτών και αν κάνουν στάνη να τους δίδουν το δόσημο κατά την συνήθειαν και τα εξής. Υπό μαρτυρίας κυρ Σταμάτη Φωτινού και ΚαλοΪωάννη Αθανάση και Μισέρ Τζάνη Καπέλου και κυρ Ρούση Δενάση.
Α.Ν.Κ., Συμβ., Τόμος Β 176, φ. 20, σ. 343v

Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι οι βενετική Διοίκηση είχε τοποθετήσει ιππείς stradioti από την περιοχή του Ναυπλίου στο οχυρό της Κασσιώπης, με επικεφαλής εκείνη την εποχή τον Ιταλό Gianni Barbati. Για τη συντήρηση της φρουράς και την αμοιβή των φρουράρχων είχαν παραχωρηθεί στο οχυρό κάποια κτήματα με κάποια μορφή στρατιωτικού τιμαρίου. Ως εκ τούτου, οι Σινιώτες που ως τότε μετακινούσαν και πότιζαν τα ζώα τους στην περιοχή αυτή, έπρεπε να το κάνουν πλέον κατόπιν αδείας του φρούραρχου, στον οποίο έπρεπε να αποδίδουν «δόσιμο» σε περίπτωση που τα στάβλιζαν εκεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου